No właśnie, jaka szkoda, że to typowe u nas, że pamiętamy złe, a dobre nie...

Ja obecnie mam tak wymęczony mózg, że narazie nie mogę sobie przypomnieć nic...

Ale Wy wszyscy, Deafowicze, nie pamiętacie? x:/

grino ha ha ale fajna historia !!

u mnie to tak że osoba słysząca mnie przyjęła do pracy to jest "plusik"

dla mnie takimi dobrymi duszkami są psorki ze szkoły muzycznej
Sami zaproponowali naukę i sami to ciągną, bo tak chcą, mimo że ze mnie korzyści nie mają i mieć nie będą

tak, pewnie kilka sytuacji było, ale myślę że nie miały związku ze słuchem . Po prostu jak to w życiu, chcieli pomóc. Zwyczajnie z powodu empatii jaką wniosła konkretna sytuacja

Kurczę nie wiem od czego zacząć

No dobra.. Sąsiedzi.. owszem, pomogą nam, jak moi rodzice się ich o coś spytają o takich sprawach no wiecie a ze rura pękła, a co z tym blokiem itd...

Także sprzedawca sklepu i drugiego warzywniaka obok mojego bloku, zawsze jak kupuję moj men albo ja colę w tych dwóch sklepach to "szacunek" czuć od nich, uśmiech, jedna zawsze do mnie zagada o to ze mam fajną bluzkę, raz odważyła mi sie spytac czemu nie słyszę, a nawet o to ze jestem potwornie milutka to fakt, bo jak cos kupuję to usmiecham się do tych zmeczonych ludzi co muszą tyrac jedna do 22 a drugi do 24 ... Pewnie usmiech daje wiecej niz grymas z pokrzywionymi brwiami ...

Jak uczęszczałam na studium to miałam dosyc miłą obsługę sekretariatu, zawsze starały mi pomóc a ja stawiałam opór, bo starałam się sama,  ale lubiłam do nich zagadać na gg albo wogóle popytać.. także mialam nauczyciela z oprogramowania biurowego pana Bartka, który byl zawsze wyluzowany i taki serdeczny, zawsze dowcipny i z nim miałam dobry kontakt, to on zauwazyl ze mam talent manualny, starał się mi wytlumaczyc jak czego z daleka nie usłyszałam..Drugiego pana z grafiki rowniez, na początku był taki surowy i twierdzil ze ja taka osoba to bede miala klopoty, owszem bo jak ten zaczał mi po angielsku wymieniac narzedzia do grafiki to mialam z tym problem a jak zaczelam sama spostrzegac i sama zaczełam uczyc sie na wlasna reką to on obudzil sie... i pomogl mi.. staral mi sie wytlumaczyc, na moje zawołanie był na miejscu... Ci nauczyciele zasłużyli na pochwałę, starali się jak mogli, mimo pierwszy raz spotkali sie z taka osoba jak ja, ale nie całkiem głuchą..ale wykazali sie celująco Ale cholera notatki mi nie xerowali musialam sama..sama pisac bez pomocy..to efekt taki oh mieli rację 

Dobra teraz wymienię moją fryzjerkę, w wakacje u niej strzygłam no nie na chłopczycę , jak zdorientowala sie ze ja nieslyszę tak rewalacyjnie, ale starala sie tak glosno mowic ze ja sie trzesłam normalnie, ale zaczeła ciszej mowic ale za to troszkę wyrazniej ulga... do dzis do niej chodzę, bo czasem mi podpowie co z moimi wlosami cos nie tak , zyczliwa jak cholera I tez twierdzi ze jestem bardzo milutka

W pubach to często, wiadomo ale to zupełnie inna sprawa, bo pijany to nie wie do kogo zagada , ale zdarzały sie momenty ze ludzie w pubach dostrzegali dosyc dziwnych rzeczy pewnie.. ze glusi sie smieja na maksa, a ze jeszcze poprosza na glos o kolejne piwko to maja oczy jak bym pstryknela fotkę ... Pamietam jak poznalam mojego mena to postanowilismy od razu w gory wyruszyc prywatnie i no poszlismy pewnego dnia do karczmy to pewne  malzenstwo z katowic, grubo po 50.. zaczeło dobijac sie do naszego stolika stawiajac od razu wisniowkę, i mowia tak oh taka wielka szkoda ze z nami nie moga dogadac, bo z was tak cholernie miła para, i babka zciagnela mojego boya do tanga a facio ze mna zatanczyl walczyka i pyta jak to ty robisz, a ja zaczelam odpowiadac ze normalnie to zdebial , i jego zoneczka to ciagle cala noc powtarzala ze mam paluszki jak okruszek i ze jestem bardzo milutka a szkoda ze nie slyszę i dosiadli do naszego stolu i pilismy wisnioweczke pewnie sliwowicę ..pytali o szczegoly naszego sluchu...naprawde zyczliwosc ...cholera szkoda gadac A druga historia to jak pojechalismy znowu w te same miejsce na potancowke to pewna grupa postawila nam piwko i duzo takich rzeczy w pubie sie dzialo, ale nie chce mi sie wymieniac ;-D

W pracy szczegolnie ... to tam otworzylam drogę.. zrozumialam ze mimo ze nieslyszę tak dobrze, mam szanse rozwijac sie jak zdrowi ludzie i nie potrzebne mi sa prawa.. za to im dziekuje ..

Oczywiscie nie zapomnę o mojej pani ginekolog, ktora miga ... taka milutka, odpowie na wszystkie pytania i odpowiada tak jak nalezy sie gluchym odpowiadac... jej sie nalezy order usmiechu i szacunku..

Także restauracja arabska gdzie z moja paczka od czasu kupujemy kebaba... to egipcjanin tak stara sie pokazywac gesty i podejdzie do nas i poklepie po plecach i spyta sie czy dobre, dodac wam cos, brakuje wam czegos...lubię na niego gapić, bo taki ciemny a że arab i co z tego, jak czasem zwykly polak nie potrafi miec podejscia jak do nas,  usmiech jego sprawia ze nie czujemy sie jak ufole .

No i tez Akademia Podlaska, tam zupełnie inaczej tolerują osob niesłyszących, przyjdą na imprezę i co z tego ze nie umieja migac ale pokażą co to szacunek i chęc poznania nas... Tam jest integracja mówię wam serioo... jak wam nie pasuje to nie

A na bazarach u chinczykow.. znizki nam proponują ze ho ho to z serca tez...


Dużo jest takich milych gestów z ich strony...Powiem mimo każdy mi powtarza ze jestem mila osoba, i dlatego uwazam ze usmiech zdobi czlowieka a nie chory sluch... wystarczy uśmiechnąć ale jak ktos wkurzy nas hamskim zachowaniem to trzeba dac im "plamę"...

Jesli chodzi o mnie, to na codzien spotykam sie z przyjemnymi uczynkami ze strony osob slyszacych, choc mam wrazenie, ze robia to z dobrego wychowania niz tak prosto z serca. Wracajac do przeszlosci tylko nieliczne sytuacje utkwily dlugo w mej pamieci.

Na praktyce poznalam jedna wychowawczynia Internatu (szczegolow nie chce podawac). Wierzcie mi, majac na koncie liczne praktyki w szkolach specjalnych tylko ta jedna wywarla na mnie ogromne wrazenie. Podobalo mi sie to, w jaki sposob podchodzila do mnie. Byla bardzo otwarta, bardzo chetnie nawiazala ze mna kontakt, znajac jej napiety plan zawsze odnajdywala chwile czasu dla mnie. Az do dzisiaj mam kontakt z nia, zawsze moge zwrocic sie do niej o rade i pomoc, gdy w moim zyciu napotykaja trudnosci, ktore nie potrafie rozwiazac. Nigdy nie odmowila mi. Uwazam, ze to ona wlasnie wiele dobrego dla mnie zrobiła.

Na uczelni miedzy innymi na Akademii Podlaskiej i na KULu nie zabraklo zyczliwych osob, ktore same wyciagaly reke po pomoc m.in. pozyczanie notatek, tlumaczenie wykladu lub cwiczen, udzielanie porad albo pomocy w pisaniu jakis referatow, a oprocz tego chetnie w wolny czas spedzily z nami rozmawiajac o wszystkim i o niczym. Chociaz prawde piszac takich bylo naprawde niewiele, a reszta podchodzila do nas z rezerwa.

Szczerze piszac nie raz w zyciu mialam przyjemne chwile z osoba slyszaca, ale nie utkwily tak dlugo w mej pamieci jak powyzej wymienione osoby.

Aby zaoferować komuś wysokie stanowisko trzeba mieć jeszcze wyższe stanowisko, a wśród niesłyszących to rzadkość niestety jesteśmy tylko szeregowcami i przy obecnym podejściu pracodawców do problemu nieprędko to się zmieni.

ja do dzis wspominam wspaniala kobiete jaka byla Norwezka Lise Finne..jest wykladowca w Kunsthogskolen w Bergen na zachodzie Norwegii.
ona w pelni zrozumiala moja wyjatkowa sytacje jezykowa na uczelni i utrudnienia wynikajace z niemoznosci zrozumienia ang ze sluchu. siedziala ze mna po godzinach, pisala na kartkach i tlumaczyla mi wszystkie materialy z norweskiego na angielski. zawsze moglam przyjsc do niej i poprosic o pomoc.
ona byla moim przewodnikiem po wydziale i miala zawsze usmiech na twarzy.
dzieki niej nauczylam sie ciut norweskiego i zapamietalam studia jako fajny okres w mym zyciu.
no i moi przyjaciele plastycy ktorzy przygotowywali mnie na studia ASP.. ile to sie nameczyli heheheh. jestem dla nich jak corka. bo maja tylko syna.
i jeszcze ktos cudowny, kto jest moim zdaniem idealnym wykladowca ASP czyli Prof Ewa Latkowska-Zychska-chyle przed nia czolo,niezwykla osobowosc i niezwykle matczyne podejscie do studentow.
a do dzis takze pamietam moja pierwsza nauczycielke polskiego z podstawowki pania Trzaskalska- ona miala odwage przyznac mej mamie ze sie mylila co do mnie i pozniej mnie wspierala