To jest glupota z tym wstydem ja bym sie nie przejmowala gapiami, jak nie maja nic do roboty to sie gapia miglalabym i tyle a niech sie patrza ale nie znam migowego niestety

NIech patrzą i zazdroszczą i fascynują się. Może zechcą się pouczyć - to naprawdę wielu ludzi przyciąga do migania.
Panuje powszechna moda (i potrzeba) na uczenie się języków -im więcej języków człowiek zna, tym lepiej. Ludzie prześcigają się przechwałkami o tym jaki to egzotyczny język poznali i ile języków znają.
Ale migowy - o! - to rzadko kto. To jest dopiero rewelacja.

Jeśli się gapią - to nie ze złośliwości, ale z zaciekawienia. NIech patrzą i zafascynują się. Może się zechcą nauczyć? Przecież chcemy, żeby umieli się z nami dogadać, nie?

Wiecie co... ja już chyba o tym iedyś pisałam, ale ja jak widzę migających, to muszę się wręcz siłą powstrzymać, zeby na nich nie patrzeć! Bo ciągnie mnie, patrzę i myślę kurczę, ja też chcę tak szybko i tak dobrze migać... Choćby w 10% tak, jak oni:) Staram się nie patrzeć, żeby nie wkurzyć Głuchych, ale czasem jest ciężko... Więc to, że się ktoś gapi, to nie znaczy, że ma złe zamiary!

NIech patrzą i zazdroszczą i fascynują się. Może zechcą się pouczyć - to naprawdę wielu ludzi przyciąga do migania.

Też tak myślę! Słyszaki zwyczajnie zazdroszczą nam naszego języka, bo jest piękniejszy i bogatszy niż ich!   

Historia przytoczona przez Acerkę przypomniała mi pewne zdarzenie...
Okazuje się, że w języku migowym porozumiewają się także słyszaki Ongiś uczęszczałam na kurs komputerowy i zauważyłam, że dwóch facetów z sąsiedniej ławki porozumiewa się w języku migowym. Byli tak zajęci rozmową, że nawet nie zauważyli, że ich bezczelnie podglądałam Po zajęciach podeszłam do nich, żeby zapytać jak sobie radzą z notowaniem wykładów... I się okazało, że to byli gliniarze, którzy ukończyli kurs języka migowego, jeden miał kontakt z niesłyszącymi i mieli zwyczaj wykorzystywania znajomości tego języka na zajęciach

Szokowa, ja teraz strasznie żałuję, że na mojej nowej uczelni ludzie nie będą znali migowego... Bo na surdo jak byłam to nie raz się przydały te nasze podstawy do komunikacji na zajęciach:)

Michas, tak się składa,ze doskonale znam szkołę w Kaliszu i stosowane tam metody i wierz mi, nikt niew zniechęca dzieciaków do migania i nie wmawia im, ze to jest wstydliwe.... Co to w ogóle za pomysł, żeby na podstawie paru obserwacji wysnuwać takie wnioski. A ty znasz kaliską szkołę? Uczyłeś się tam?

Myślę, że problem nie dotyczy tylko Kalisza... PJM jest w ogóle językiem o niskim prestiżu, to się czuje wszędzie dookoła, to "wisi w powietrzu"... Nie wystarczy "nie wmawiać, że to wstydliwe". Każdy doświadczony rodzic i pedagog wie, że w wychowaniu dzieci to, co się mówi ma niewielkie znaczenie w porównaniu z tym, co się robi. Czy w kaliskiej szkole dorośli posługuja się PJM? Czy używają PJM przebywając z dziećmi na zewnątrz szkoły? Czy robi się przedstawienia, wieczorki poetyckie, filmy w PJM? Konkursy z jego znajomości? Chętnie się dowiem, że są takie szkoły w Polsce  .

Jeszcze jedna uwaga - mam koleżankę, któa jeszcze parę lat temu wstydziła się straszliwie publicznego migania. Okazało się, że z biegiem lat jej zażenowanie ustąpiło "rozrzutnej" wręcz gadatliwości. Myślę, że z takiego skrępowania po prostu się wyrasta, człowiek nabiera większej pewności siebie, wrasta korzeniami w swoje własne ja i swoją własną samoocenę. Co do słów Poprostuagniechy, jakoby słyszący zazdrościli piękniejszego i bogatszego języka - nie sądzę, aby tak było, co więcej, bogactwo języka jest to sprawą cokolwiek dyskusyjną. Migowy ustępuje klasycznemu językowi polskiemu pod względem liczbą słów i wyrażeń, jest jednak bardziej plastyczny, ale czy "lepszy"? No i kwestia zazdrości... To znów za duże słowo - no i przypisuje nam, słyszącym, dość niezręczną cechę. Patrzymy na osoby migające, bo to wciąż widok niecodzienny, wolałbym doczekać czasów, gdy potraktujemy to jako najzwyczajniejszą na świcie, wtopioną w codzienność normalność.

Moim zdaniem uważam że nie(do)słyszący w dużych miastach np. powyżej 20 tys. mieszkańców nie mają problemu ze wstydem migania bo ludzie się nie znają i każdy żyje własnym trybem życia. Problem pojawia się jeżli nie(do)słysząca osoba samotnie mieszka w małym miasteczku, gdzie wszyscy się znają. Odwiedziłem kiedyś niesłyszącego kol. z małego miasteczka, w jego chacie migaliśmy w najlepsze. Ale gdy spacerowaliśmy po miasteczku to kolega mnie prosił abyśmy nie migali bo nie chce być pośmiewiskiem wśród słyszaków. Ja zdębiałem. Kol. opowiadał mi że jak u niego był inny niesłyszący znajomy z dużego miasta i "migali" między sobą na ulicach miasteczka, zjawili się gapie zaciekawieni "nietypowymi ludzmi rozmawiającymi za pomocą rąk". Ale to nie był wstyd dla kolegi. Po odjeździe kolegi, ów kolega pozostał sam wśród słyszących małomiasteczkowych ludzi. Kolega spacerując samotnie po ulicach, dzieci małe jak i dorosłe  często podczas mijania się na ulicy wymachiwali rękami (naśladując j. migowy), ludzie starsi zamiast skarcić dzieci niestosownym zachowaniem to tylko robili uśmieszki. No ale takie jest życie małomiasteczkowe. Piszę to tylko z mojej własnej obserwacji, bo takich przypadków jak wymieniłem znam więcej. Może tu na deafie są małomiasteczkowi deafiacy i co oni myślą o tym problemie? Moim zdaniem jeżli telewizja będzie propagowała dużo programów o nas i o j. migowym, to j. migowy spowszechnieje i już nie bedzie na nikim robił żadnego zaciekawienia. Dla mnie też jest ciekawy i trudny do zrozumienia alfabet brailea niewidomych, też bym się gapił z ciekawości jak niewidomy czyta palcami.
Pozdrawiam